Ég vona að enginn missi af myndböndunum á TED - ted.com

Uppáhalds sjónvarpsþáttur fjölskyldunnar er þátturinn Dirty Jobs á Discovery. Þáttastjórnandinn Mike Rowe prófar hin ýmsu "skítadjobb" nútíma þjóðfélags t.d. að súta leður, flokka rusl, hreinsa holræsi, verka þara o.s.frv.
Hér er einstaklega skemmtilegt myndband af TED þar sem Mike lýsir reynslu sinni af því að gelda lömb og í leiðinni "the transference from ignorance to knowledge".

Mike rowe geldir lömb

Það er komin dálítil þreyta í mig af pólitík.

Hef alltaf talið mig frekar meðvitaða, meðvitaðan þátttakanda í samfélaginu. Eina af þeim sem nennir að spá í hlutunum, sættir sig ekki við orðinn hlut. Véfengir ákvarðanir stjórnvalda, dregur yfirráð annarra í efa, dregur vitsmuni annarra í efa. Efasemdarmaneskja.

Og nú er ég hætt að nennna þessu lengur.
Ekki misskilja mig, ég er ekki hætt að hugsa, og ég er svo sannarlega EKKI hætt að nenna þessu EKKI lengur. Málið er að ég bara nenni þessu kjaftæði ekki lengur.

Þetta hefur ekki vald nema ég gefi því vald.
Ég nenni alls ekki að láta dæma mig í skuldafangelsi fyrir gjörðir annarra. Ég nenni ALLS EKKI að taka þeim skít sem okkur hefur verið á borð borinn.
Lífeyrissjóðir/fjárfestingarsjóðir Alþýðunnar eru enganveginn að hugsa hér um minn hlut, heldur mun frekar það að halda völdum, halda eignum, halda kerfinu gangandi.
Hverjir eru það sem eru að borga fyrir kreppuna?
Fyrst og fremst tveir hópar; annarsvegar þeir sem eru við það að fara á eftirlaun, fólk sem átti sparifé, hlutafé sem gufaði upp þegar bankarnir fóru á hausinn. Fólk um sextugt.
Og hinsvegar börn nákvæmlega þessa fólks, fólk um 30-35 ára aldurinn, fólkið sem á litlu börnin, fólkið sem er nýbúið að koma sér upp stærra húsnæði, fólkið með hæstu greiðslubyrðina. Tölurnar sýna þetta svart á hvítu (sjá cb.is)
Unglingarnir sleppa betur, fólk fram að 25 ára aldrinum sleppur sæmilega, fólkið milli fertugs og fimmtugs sleppur ágætlega (þeirra lán eru velmegunar, sumarbústaða og tjaldvagnalán og þetta fólk er ekki með smábörn á framfæri).
Fólkið sem á að borga fyrir kreppuna er mín kynslóð og foreldrar mínir. Fyrst og fremst þessar kynslóðir, barnafjölskyldur og fólk um sextgt (alveg magnað hvaða kynslóðir sleppa á móti, börn þeirra sem fengu verðbólguafsláttinn af sínu húsnæði er ríflega fertugt núna)

Ég meika ekki að hugsa til þess að borga af myntkörfuláninu mínu af myntkörfuhúsinu mínu næstu árhundruðin og allra síst meika ég að hugsa til þess að þeir skítahelvítisdrullusokksdjólar sem komu Íslandi (mér, þér og börnunum okkar) á þennan stað nái að velta af sér ábyrgðinni og koma okkur öllum í skuldafangelsi.
Ekki að fokking ræða það!
(fann smá anda þegar ég skrifað þetta...)
En málið er að ég er komin með algerlega upp í KOK af því að ræða um pólitík.
Markmið minnar tilveru er hamingja, EKKI umræðan um hamingjuna, hvað þá pælingar um mögulega hamingju í framtíð.
Mín hamingja er fyrst og fremst sköpuð innra með mér.
En að einhverju leyti líka af efnislegum veruleika, þ.e.a.s. hún er án hungurs og þorsta, hún inniheldur öryggi, frið, húsaskjól, samveru (í tíma) og frjálsa hugsun (á mínum eigin tíma).

Skuldafangelsi er fangelsi.
Ekki bara eins og líkamlegt fangelsi heldur er það fuckcing hugsanafangelsi.
Þann tíma sem ég neyðist til að leggja í vinnuna, til að greiða niður skuldir sem ég stofnaði ekki til, verð ég bæði að leggja líkamlega og andlega í vinnuna. Ekki bara er skuldafangelsið líkamlegt heldur líka andlegt.
Og það er þar sem fucking systemið missti mig.
Það er ekki að ræða það, ekki á nokkrum tímapunkti mun ég sem fullveðja, fullhugsandi, fullmeðvituð manneskja sætta mig við líkamlegar og andlegar refsingar sem ég hef ekki unnið til.
Ég skal með glöðu geði standa skil á þeim skuldum sem ég stofna til. En ekki undir nokkrum kringumstæðum skal ég sætta mig við skuldafangelsi fyrir gjörðir annarra, án míns samþykkis.
Sorry.
Ég sver það, því að þannig bara er það.

Ég skilaði af mér níðvísum í fyrsta sinn í kjörkassann. Er bara nokkuð ánægð með útkomuna :-)


Helvítis fokking fokk,
Vont er að velja flokk.
Vort val er kvöl,
kallast vonar-völ.
Helvítis fokking flokk!

Að gera eða gera ekki

Á okkar svellkalda sífrera
menn sögðust vera að brillera
Á svipstundu allt sýndist glimmera,
Hér þurft‘ ekk‘að sá -bara uppskera.

Í veislunni mátti margt frambera:
„maður er enginn Jón, heldur Jón-séra,
hæ-fadderí-fadderallera
förum í veiði að laxera.“

Í kjölfar fárra góða kvartera
menn kepptust við að spandera
í vín og vinskap stóðmera
En veislan var haldin á fallhlera

Og berorða erlendra boðbera,
er töldu bankamenn allsbera,
kapparnir kunnu að blammera:
„svona kjaftæði á ekk‘að frambera“

En bankarnir vor‘ekk‘að brókera
Heldur banvænt eitur í brók-gera.
Og í stað þess að humma og Haardera,
yfirvöld hefð‘átt að flaggera.

En græðgi, óhóf og óþvera,
þjóðin neitar að umbera
Okkar þolinmæði þeir ofgera
þessa menn okkur langar að flambera

Í dag við verðum að hrókera
og nýja framtíð markera.
Okkar lausn er samstað‘og samvera
Sést nokkuð annað til aðgerða?

EKKI MISSA AF ÞESSU VIDEÓI

né heldur þessu:

the storyofstuff.com

How to make a change - at least here are 31 ideas

http://www.365act.com/

Hvernig breytir maður heiminum?
Eða réttara sagt, hvernig breytir maður mönnunum?
Á hverjum degi læri ég eitthvað nýtt um mannskepnuna sem gerir mig reiða.
Á hverjum degi nýt ég líka ástar, fjölskyldu, tónlistar, bókmennta og mannlegra sköpunarverka sem fá mig til að dást að hæfileikum mannskepnunar til að skynja heiminn í kringum sig, skapa, njóta.
Og á sama degi heyri ég eða les af skítlegum aðgerðum manna sem eyða, spilla, sýkja og mergsjúga.
Mér býður við málflutningi þeirra sem halda því fram að græðgi sé góð, jafnvel göfug, af því að hún fái menn til að gera betur. Það er eins og að halda því fram að hungur fái menn til að gera betur af því að það neyðir menn til að seðja hungrið, alerlega óháð aðferð.
Eins og reiði sé góð af því að hún knýr mann til aðgerða, líka ofbeldis. Gredda sé góð af því hún knýr mann til aðgerða, hver svosem svali fýsninni.

Fyrir mér er svarið að mannleg þörf knýr mann til aðgerða. Frumþarfir mannsins eru margar, hungur er ein, gredda önnur, græðgi enn önnur. Menn með brothætt egó hafa þörf fyrir að finna fyrir valdi, valdasýki er ekki minni hvati en stjórnsemi eða hégómi, þörfin fyrir að vera dáður og virtur er oft ríkari en græðgin sjálf. Eins undarlegt og það hljómar er drifkraftur hinna óæðri hvata oft meiri en hinna æðri, af því að sá sem er sáttur við sitt, hefur dýpri skilning og frið sækist ekki eftir utanaðkomandi viðurkenningu, hann er sáttur við innri hamingju. Á meðan sá sem leitar utanaðkomandi lausna á eigin tómleika leggur alla sína orku í að breyta umheiminum til að fóðra egóið, verða ríkari, ná völdum, verða þekktari, öðlast virðingu, verða sætari, fá stærri brjóst, kaupa flottari merkjavöru, keyra um á flottari bíl, safna í kringum sig frægu fólki óháð innistæðu: „look at me, look at me, look at me“

Hugsanavillan er alger, málflutningurinn svo fagmannlega framsettur að alltof margir láta blekkjast.

Hell, I really think those motherfuckers believe their own hype. Upphafning heimskunnar, yfirborðsmennskunnar, neyslunnar, sinnuleysisins og skyndilausna.

Það gerir mig sorgmædda að hugsa um alla þá sem fljóta með straumnum og taka aldrei afstöðu, lifa í hræðslu, vilja ekki átökin sem fylgja því að standa fyrir eitthvað eða ákveða að treysta einhverjum í blindni til að leiða sig áfram, segja sér hvað á að gera.

Ok,ég er máske ekki komin með svarið enn, en það er að fæðast, og merkilegt nokk er ég nær lausninni í dag en ég var í gær.

Við getum að minnsta kosti verið viss um eitt: „það gerist ekki neitt nema maður geri eitthvað“

Mig hefur oft langað til að gráta yfir Íslandi undanfarið.
Held samt að ég hafi bara gert það einu sinni og það var vikuna sem Kaupþing féll og Gordon Brown kallaði okkur hryðjuverkamenn.

En nú langar mig að gráta aftur.
30% þjóðarinnar ætla ekki að læra af reynsunni. Um 10% lifa í fullkominni afneitun um það sem gerðist og hverjar voru ástæður hrunsins - og í skynvillu/siðvillu sinni hafa þau náð að sannfæra önnur 20% kjósenda, sem halda raunverulega að best sé að borga einhverjum öðrum megnið af launum sínum fyrir að rýja sig hugsun og persónufrelsi. Ég skil ekki þá sem halda að lausnin felist í að kjósa "vel ættaðan" sætabrauðsdreng með kjörþokka sem hefur þann hæfileika helstan að geta umorðað "ekkert klikkaði og ég er ekki sorrý" á fimmtíu torskilna vegu.

"I think I vomited a little in my mouth there"

Maður þarf ekki annað en að ganga upp á fjall og horfa á stjörnurnar, vetrarbrautina og sköpunarverkið til að muna að það er EKKERT sem getur gefið banka - eða siðleysingja - vald til að taka mína tilveru og rústa henni. EKKERT getur tekið minn nætursvefn nema ég leyfi þeim það. EKKERT getur sett mig í skuldafangelsi nema ég sjálf eða mitt samþykki. Eða ef þið hin, við hin, gleymum að við erum sköpuð af afli sem er máttugra en CB, KB og IMF.

Sem hugsandi manneskja vil ég ekki, mun ég ekki, get ég ekki, samþykkt það óréttlæti sem hefur verið komið upp í "kerfinu" sem við köllum Lýðveldið Ísland.

Það að hinn sterki/ríki/fasíski breyti reglum samfélagsins þannig að óréttlæti sé löglegt, gerir óréttlæti ekki rétt, það gerir það ekki lögmætt og það gerir það ekki raunverulegt.
Það eina sem getur gefið slíku kerfi mátt er að við samþykkjum valdið.
Fyrir mína parta hef ég ákveðið að vera partur af lausninni, ekki vandamálinu, sem betur fer eru fleiri sama sinnis...ég þakka þeim sem hlýddu ;-)

Leela James er þó vafalaust algjörlega fullkomlega uppáhalds artistinn minn síðari ár.

Jazmine Sullivan er flottur nýr artisti - sjá
http://www.youtube.com/watch?v=BsMDQ-cOHBg&feature=channel